"SmilE ShoRt"

คือช่วงนี้หลังจากแม่ซื้อจักรเย็บผ้ามาใหม่ แม่ฉันก็ช่างสรรหา ผ้ามาเย็บ

ตอนนี้แม่กำลังสนุกสนาน มีความสุขกับการเย็บกระเป๋าให้ลูก (ไม่อยากอวด ว่าทำออกมาใช้ได้ทีเดียวเลย ไว้เด่วจะเอารูปลงให้ดู O_O)

แต่มีอย่างหนึ่งที่แม่ไม่ชอบเลยเวลาเย็บผ้า คนแก่อ่ะนะ ก็แบบนี้ แหย่รูเข็ม นั่งไปเป็นชั่วโมง ไอ้ด้ายเส้นเล็กก็ยังไม่ยอมเข้ารูสักที มันทำให้แม่หงุดหงิดมากเลยทีเดียว

แม่จึงส่งต่อให้น้าสาวหวังว่าอายุที่น้อยกว่าสายตาที่ดีกว่า จะช่วยได้บ้าง ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นแหละ บ่นกะปอดกะแปด ขึ้นมาหาฉันถึงบนห้อง

"หนู ร้อยเข็มให้อี๊...หน่อยสิ อี๊ร้อยมาครึ่งชั่วโมงแล้ว"  -*-

อะนั่นแน่ อี๊หวังว่า อายุที่น้อยกว่าคงช่วยได้.....ฉันมองหน้าอี๊แล้วคิดในใจว่า อายุน้อยกว่าก็อาจจะช่วยไม่ได้ -*-

ฉันตัดสินใจ หยิบด้าย หยิบเข็ม พยายามแหย่รู แหย่แล้ว แหย่อีก จนบานปลาย ไม่ใช่ๆ ปลายมันบาน ก็ต้องตัดด้ายใหม่ แหย่อีก แหย่อีก ปลายบาน ก็ต้องตัด .... ใจฉันจดจ่ออยู่กับรูเข็มอันเล็กจิ๊ดริดตรงหน้า มองมันอยู่แบบนั้น แล้วแหย่มันเข้าไป อะ!! นั้นมันเข้าแล้วๆๆ เฮ้อออ!! ใช้เวลาไป เกือบ 10 นาทีได้

คือเรื่องมันก็ไม่ได้มีอะไรมาก แต่ไอ้การแหย่รูเข็มเนี่ย มันต้องใช้ "สมาธิ" อย่างสูงเลย ห้ามที่จะหงุดหงิด ฮึดฮัดเป็นอันขาด หงุดหงิดเมื่อไหร่จะ จะบานปลายทันทีเลย สมาธิอย่างเดียวคงไม่ได้เหมือนกัน "ตั้งใจ" ด้วย...

ฉันว่าการสนเข็มเหมือนกับการหาวิธีแก้ปัญหาต่างๆแหละ มันต้องใช้ "สมาธิ" ที่จะแกมัน ถ้าตัดสินใจด้วยอารมณ์ ทำด้วยอารมณ์ มันก็ "บานปลาย" นั้นแหละ แก้ปัญหามันต้อง "กล้า" ตัดสินใจ จะลังเลอยู่จะเอายังไง จะทำยังไงต่อไป ก็เหมือนแหย่ด้าย จ่อๆอยู่หน้ารูนั้นแหละ ค่อยๆแหย่มัน ปลายก็แตกหมด ต้องตัดใหม่เริ่มใหม่อีกครั้ง แล้วปลายก็แตกอีก...

ปัญหาใช้"การประณีประนอม" ไม่ได้เสมอไป บางครั้งต้อง "เด็ดขาด" เผด็จการกับมัน การผิดหวังการรู้สึกเจ็บแบบหนักๆ กับการ ค่อยๆผ่อนให้มันเจ็บน้อยลงยื้อมันไว้ ฉันว่าอย่างหลังมันทรมานกว่าเยอะนัก

บางสิ่งต้องใช้ "สมาธิ" ที่มากกว่าปกติ ต้อง "กล้า" มากกว่าที่เคย อย่า "ประณีประนอม" กับบางเรื่อง "เด็ดขาด" กับเรื่องที่เลวร้าย

คำหนึ่งจากหนังสือ "นั่งรถไฟไปตู้เย็น" ของพี่เอ๋(นิ้วกลม) มันเป็นคำสั้นๆ แต่ให้ความหมายชัดเจน

"เจ็บสั้น ดีกว่า เจ็บยาว ยิ่งปล่อยไว้นานก็ยิ่งเจ็บมาก"

ถึง "เขา"

เป็นกำลังใจให้เสมอ เราเคารพการตัดสินใจของ "เขา" ตลอด

แต่อยากบอกว่า ตอนนี้ตรงนี้ที่ยืนกันอยู่ มันมืดนัก

อย่าก้มหน้าอย่านั่งอยู่ที่เดิมเลย เงยหน้าขึ้นนิด มองข้างหน้า มันยังมีที่สว่างกว่า

เรายังอยู่ที่เดิม ยังอยู่ตรงนี้ ถ้าไม่ถือ ไม่รังเกียจกันมากไป เรายังพร้อมจะเดินไปข้างๆ

"อย่ายอมแพ้"